David Darling, Journal October – Solo Cello (1980)

Kaç zamandır ECM seçkisinden bir şeyler dinlemiyordum. Zira araya özel iki radyo girdi. Son üç dört aydır onları dinliyorum. Her ikisi de görebildiğim kadarıyla bağımsız ve kâr amacı gütmeyen radyolar ve yayınlarda hiçbir konuşma, DJ anonsu veya reklam yok. Birinde sadece arada bir mecranın adı söyleniyor. Kesintisiz ve saf müzik yayını. Baudelaire’in sanat söz konusu olduğunda “saf deneyim”i önemsemesi gibi: “Duvarlarda hiçbir sanat pisliği yok. Arı düşle, çözümlenmemiş izlenimle karşılaştırılınca, tanımlanmış sanat, olumlu sanat bir küfürdür.” Tam da böyle. Algoritmalara esir düşmüş, rastlantısallığa imkân tanımayan ve dünyanın tüm müziklerine yer açan böylesi niş işler (saf deneyimin öne çıkmasına imkân sağlayan belki de “anarşist” bir zeminin varlığı) bana giderek daha da iyi geliyor.

Gelgelelim, ECM niyetimi ihmal ettiğimi gördüm ve döndüm kendisine. 1980’deyiz. Amerikalı çellist ve besteci David Darling’in albümü. Viyolonselin özellikle bu albümde gerginliği dinç tutan bir yanı var, bendeki karşılığı böyle oldu. Belki de sıcak bir temmuz günündense günlerin kısaldığı hafiften serinlik gördüğümüz (gerçi Ankara akşamları hâlâ serin) ekim akşamı dinlesem başka bir etkisi de olabilirdi. “Minor Blue” parçasını ayrı bir sevdim. Bir güzel kesişim de şuymuş: Jean-Luc Godard, Darling’in müziğini beğenmiş ki Nouvelle Vague (1990) ve Histoire(s) du Cinéma (1988-98) projelerinde yer vermiş.

ECM 1161, albüm Spotify’dan dinlenebilir.

Ha unutmadan, ECM’nin zamanla tüm albümlerini dinleyeceğim, ölmezsem 🙂 Bu işin takibi için şöyle bir şey yaptım. Hadi bakalım!