Hector Berlioz’un 1974 Ocak ayında Amsterdam Concertgebouw’da kaydedilen, Sir Colin Davis yönetimindeki Concertgebouw Orkestrası yorumu: “Symphonie fantastique”, Op. 14.
Colin Clarke’ın bir yorumu var, burada bulunsun istedim:
Bu çok sevilen eserin çeşitli kayıtları arasında yer alan Davis’in 1974 tarihli versiyonu (orijinal numara 6500 774), Concertgebouw ile birlikte ortaya koyduğu olağanüstü olgun ve bütünlüklü bir yorumdur (Londra Senfoni Orkestrası ve Viyana Filarmoni Orkestrası ile yapılmış kayıtları da bulunmaktadır).
Kayıt Philips Solo serisinde (446 202-2) yayımlandığında, Roméo et Juliette’ten iki bölüm dolgu parçası olarak eklenmişti. Dolayısıyla bu eklerin nereye gittiği sorusu ister istemez akla geliyor; zira yorumun değeri ne olursa olsun, günümüzde 55 dakikalık bir süre oldukça kısa kalmaktadır.
Davis’in Berlioz’la kurduğu derin uyum artık neredeyse efsane mertebesine ulaşmıştır; son LSO Live serisi de bunu bir kez daha teyit etmiştir. Berlioz’un kendine özgü bestecilik pratiklerine olan hâkimiyeti, Concertgebouw ile kaydedilen bu Symphonie fantastique’te fazlasıyla görünür durumdadır. Berlioz’un orkestrasyonunun tüm bireysel özellikleri tereddütsüz biçimde ortaya çıkarılmıştır: Final bölümündeki grotesk ayrıntılar (örneğin, klarnetin motto temasını tuhaf biçimde bükmesi), “Marche au supplice”nin kasvetli karnaval havası ve “Scène aux champs”un neredeyse çıplaklaşmış çizgileri ile anlatısal dokusu, geri çekilmiş, bastırılmış bir duygulanımı etkileyici biçimde açığa çıkarır. Bir eleştiri getirilecekse, belki yalnızca Valse’nin sonunda yeterince “kendini bırakmıyor” oluşudur (ki bu, üçüncü bölümün açılışıyla kurulan karşıtlığı daha da keskinleştirebilirdi).
Tüm bunlar bu performansın güçlü yanlarını gölgelemeye yönelik değildir. Kayıt son derece başarılıdır; özellikle baslarda olağanüstü bir berraklık sunar.